اقبال بلوچ (3 منٽ)

“توکي خدا جو واسطو آهي، مون تي رحم ڪر… توکي رسول پاڪ جو سنهن آهي، تون پنهنجن ٻچڙن تي رحم ڪر… پنهنجو گهر نه ڦٽاءِ…” منهنجي زال زينت…! منهنجي پيرن ۾ چنبڙي ريهون ڪري روئي، ٻاڪاري رهي هئي. کن پل ۾ اک پٽيم ...

اقبال بلوچ (5 منٽ)

سنڌ ورلڊ ڪانفرنس طرفان هڪ لفافو مليو. کولي ڏٺم ته “سنڌ بچايو ڪانفرنس” ۾ شرڪت ڪرڻ لاءِ ڪارڊ هيو. ٻن ٽن ڏينهن اندر هم خيال دوستن سان مليس… جنهن کي اهي ڪارڊ مليا هئا ته سڀني حامي ڀري ته اهڙيون ڪانفرنسون ...

اقبال بلوچ (3 منٽ)

ادا اهو آهي نه تنهنجو دوست جيڪو ڪلهه اوهان سان ملڻ آيو هو…!! ها ها، ڇا آهي هن کي… ڪجهه ڪيو ته نه آهيس. مون پڇيو. نه ادا، ڪجهه به نه… منهنجي ڀيڻ نجمه مون کي جواب ڏنو. ته پوءِ؟ ادا، انهيءَ سان منهنجي هت ...

اقبال بلوچ (6 منٽ)

اڄ هڪ اديب دوست مليو. چيائين رسالو پيا ڪڍون، هڪڙي ڪهاڻي ڏي. چيومانس، يار ايڏو وڏو اديب ته نه آهيان جو تون چوين ۽ ڪهاڻي تيار… مون کي ڪهاڻي لکڻي پوندي. سو سائين اسان نوان اديب ڪهاڻي لکندي لکندي، سڄي دني ...

اقبال بلوچ (4 منٽ)

هر روز صبح جو آفيس وڃبو آهي ۽ شام جو سج لٿي ويل موٽبو آهي ته مغرب جو آذانون پيون اينديون آهن. سڄو ڏينهن آفيس جي ڪم ڪار، بس ۽ فورسيٽرن جي پويان ۽ پوءِ وري پنڌ ڪندي ڏينهن ئي لڙيو وڃي. گهر پهچندي ٻار ٽنگ ...

اقبال بلوچ (3 منٽ)

ڪيترا ئي سال ٿيا هئا، ڳوٺ ڇڏيو هوم. نوڪري سانگي پنهنجي ٻارن کي به وٺي آيس. مسواڙ جي جاءِ ورتم لطيف آباد ۾. ڳوٺ ڇڏڻ مهل ٻه فولڊنگ پلنگ، هڪ بسترو، هڪ پيتي ڪپڙن جي، ٻه ٻار، هڪ زال مون کي مليا مائٽن مان ۽ ...

اقبال بلوچ (3 منٽ)

سوين تمنائون کڻي، نيون عاجزيون، نيازيون، وسوسا ۽ اڌما کڻي هن ڪالوني ۾ داخل ٿو ٿيان. نئون نئون ماحول، اجنبيت جو شڪار، هر چهرو غير چهرو، وکريل وکريل سامان کي ميڙڻ ۽ سيڙڻ ۾ هفتو کن وڃايوسين. مس مس وڃي ڊپ ...

اقبال بلوچ (6 منٽ)

(خاص انهن لاءِ جن قاسم آباد جي بسن ۾ سفر ڪيو هجي) هر روز جيان اڄ به گهر موٽڻ لاءِ قاسم آباد جي بس ۾ ٿو چڙهان. بسون ته سڄي شهر جي مختلف روڊن تي پيون هلن، پر قاسم آباد جي بس جو سفر ئي نرالو آهي. ڪلاڪ ڪ ...

اقبال بلوچ (4 منٽ)

اڄ به ڪلهه وانگر ننڍن ننڍن گلڙن جهڙن ٻارن جو جلوس سيشن ڪورٽ جي سامهون لنگهيو ته فضا ۾ معصوم منهن مان نڪتل نعرا اُڀ پئي ڏاريا. حيدرآباد جي نٽهڻ اس واري گرمي زده فضا جتي ڪانگ پنهنجن پنهنجن آکيرن ۾ لڪا، ...

اقبال بلوچ (4 منٽ)

چاچو ممتاز اسان جو پاڙيسري هو. تمام سادو سودو، غربت ڀريا حال، ڪنهن جي ڏي نه وٺ ۾، ڪڏهن ڪڏهن پاڙي جي مانڊڻي مان پنهنجي ٻارن کي ٽافيون وٺندي ۽ ڪڏهن وري پاڙي جي دڪان تان سيڌو سامان وٺندي نظر ايندو هو. هن ...