لوڪ ادب (2 منٽ)

ھڪ ڀيري ھڪڙو ڪانءُ، ڪٿان اڏامندو آيو ۽ اچي ٻنيءَ ۾ چرندڙ ھڪڙي ٻڪريءَ جي پٺيءَ تي ويھي رھيو. ٻڪريءَ، ڪانءَ کي ليکيو ئي ڪو نه ۽ نه ئي ڪو اکر ڪڇيائينس. ٻڪريءَ جي ماٺ تي ڪانءَ جي دل ھيڪاري وڌي وئي ۽ ويٺس...

ماڻڪ (19 منٽ)

ٻنپھرن جي مھل هئي، آئون حڪيم خير محمد جي حيدري شفاخاني ڏانهن وڃي رهيو هوس. پري کان ئي ڏٺم ته حڪيم صاحب پراڻي ڪاٺ جي صندل تي پلٿي ماريو، کرل ۾ ڪنهن دوا جو سفوف ڪري رهيو هو. معمول پٽاندر سندس مٿيون چپ ڏ...

شبنم گل (9 منٽ)

هن ڪنڌ مٿي ڪري اڀ ڏانهن نهاريو. جون جو ڪرندڙ سج آسمان مان باهه جا اُلا وسائي رهيو هو. سندس ڪپڙا پگهر ۾ شل هئا ۽ اکيون گرميءَ سبب ڳاڙهيون. منجهند جي سمي جڏهن پکي پکڻ وڃي وڻن جي ٽارين ۾ پناهه وٺندا آهن،...

عبدالقادر جوڻيجو (14 منٽ)

جي ڀاڳ ڏئي ڀيڙو، دال مان ڦري ٿئي شِيرو ۽ پوءِ همراهه ڏاڍيون ٽاٽائيون وٺي، کيسا ڀري، هوائي جهاز ۾ چڙهي نڪري وڃي نيويارڪ يا ٽوڪيو مان ته هوائي اڏي تي ئي لهڻ ساڻ همراهه جون مُڇون داٻائو، وات ڪِٽلي، ڪنَ ڇ...

امر جليل (14 منٽ)

الله بخش مست جي زيارت ڪرڻ لاءِ اروڙ کان اچي نڪتو ھوس. زبون مسجد وٽ گھوڙي تان لٿس. روھڙيءَ کان اروڙ تائين يڪ ساھي سواري ڪئي ھيم. مفاصلو گھڻو نھ ھو، پر ڪپتان کي ھوا ۾ اڏائيندي آيو ھوس. گھوڙو سھڪي رھيو...

تسليم سحر (4 منٽ)

موت کي حڪم ٿيو ته وڃ سرير مان روح کي ڪڍي اچ، موت واچ ۾ ٽائيم ڏٺو، کيس مليل ٽائيم ۾ اڃا پنجٽيهه منٽ باقي هئا، رستو ايڏو ڊگهو نه هو، اک ڇنڀ ۾ اتي پهچي پئي سگهيو پر کيس انهن پنجٽيهه منٽن ۾ ڪنهن جو به ساه...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (5 منٽ)

شور، هُل، هنگامي سان گڏ، ٺاٺا، گڊ گڊ گڊ جي ڀيانڪ آواز سوڍي کي پرهه ڦٽي جي مٺي ننڊ مان جاڳايو. هن اکيون مدري کان ٻاهر جهاتي پاتي. ”مارو اس مرغي ڪو، ڪتڳ ڪو..... “ ڪمان سنڀاليندڙ حڪم ڏنو. جي ٿري جا سڌا ب...

ع.ق.شيخ (3 منٽ)

محبت جي راهه تي اڄ سواءِ ڪنهن انتظار جي تنهنجو خط مليو. مهرباني! دراصل تنهنجي خط جو نه، پر توسان ملڻ جو انتظار هو. هن کان اڳ ته ڪڏهن به ائين نه ٿيو آهي، جو تون سواءِ ٻڌائڻ جي هليو وڃين ۽ ميار لاهڻ لاء...

ع.ق.شيخ (5 منٽ)

ايڏو عظيم.....!؟ چوندا آهن ته جيل جي دنيا ئي نرالي آهي. هوندي ته پوءِ ڇا؟ ”ڇو ۽ ڇا“ جا اکر ته انسان کي ازل کان عطا ٿيل آهن...... پر وري جيل جا سپاهي، ننڍو عملو، وڏا آفيسر، تن جي ڪهڙي واکاڻ ڪجي.....!...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (5 منٽ)

ملوڪان صبح جو سويري، کڙهه جي ڀرسان رکيل اروڙي مان، سڪا ڇيڻا ميڙيا، لوڙهي مان رڌ پچاءُ لاءِ ڊنگهريون پٽي، پاڻ سان آندل کاري ۾ وڌيون. تيز هوا جي جهوٽي ۾ هن جي مٿي تي پيل رئو، لوڙهي جي ڊنگهرين ۾ ڦاسي پيو...

ع.ق.شيخ (3 منٽ)

طوفانِ ۽ محبت وقت ايندو. ڇڪ ٿيندي. اکيون ڏسنديون. دنيا دل جي ڌڙڪن ۾ ٿي ويندي غائب. اکڙين ۾ ايندي، ساجن رڳو تنهنجي تصوير ۽ چوڌاري... چوڌاري هوندي اونداهي طوفانِ محبت جي. تنهنجي وڃڻ کان پوءِ ساجن هيءَ...