ڪهاڻيون
مهاڳ : محمد عثمان ڏيپلائي
”ادب“ ڇا آهي؟ لغوي معنيٰ کڻي ڪهڙي به هجي، پر عملي طرح ادب چئبو آهي، اهڙن موزون لفظن کي جي نثر يا نظم ۾، نهايت سهڻي انداز سان، پڙهندڙ يا ٻڌندڙ جي دل ۾ اها ڳالهه چڱيءَ طرح وهارين، جا هن کي ٻڌائڻ ۽ سمجها...
قدمن چمڻ لاءِ
گهوگهٽ ڪندي، شور مچائيندي، لڏندي لمندي، لانچ هلي رهي هئي. پاڻيءَ ۾ سمنڊ واريون ڇوليون هيون. رڳو ڊگهن وڻن جون چوٽيون، پاڻيءَ جي مٿاڇري کان مٿي بيٺل هيون. ڪن ڪن وڻن جي ٽارين تي جدا جدا رنگن وارا نانگ نظ...
پٿر تي ليڪو
اڃا پاڪستاني فوج ڪو نه پهتي هئي. گذريل ٿورن ڏينهن اندر، هن شهر ۾ باهين، ڦرلٽ، مارڪٽ، زور زبردستي، ظلم، قتل ۽ عورتن جي آبروريزيءَ جا ڳاڻاٽي کان ٻاهر واقعا ٿيا هئا. اها ته خبر ڪانهي ته ش...
ڇوٽڪاري جي واٽ
هو خيالن جي طوفان کان پيڇو ڇڏائي نه ٿي سگهيو. هن اٿي ريڊيو کوليو، ۽ ان جو آواز بلند ڪري ڇڏيائين. مگر هن جا ڪن، ٻاهرين آواز ڏانهن متوجهه نه ٿيا. اهي اندر جي آنڌ مانڌ جي سس پس سڻي رهيا هئا. هو ا...
قلب اندر ڪعبو
پوئين حج واري واقعي کانپوءِ، حاجي صاحب ۾ ٻه تبديليون ڏسڻ ۾ آيون هيون. هڪ ته هو غريبن ۽ خاص ڪري بيمارن جي ڏاڍي مدد ڪندو هو. ڳوٺ ۾ ڪو بيمار ٿيندو هو، ته حاجي صاحب ئي پهريون شخص هوندو هو، جو هن وٽ پهچندو...
پيٽ، دل ۽ پيار
نصيبان جي شادي هن جي ڄمڻ کان پنج سال اڳي ٿي هئي! ڇو، اوهان کي عجب لڳو؟ ان ۾ ڀلا عجب جي ڪهڙي ڳالهه آهي. ڇا، اوهين پنهنجي سنڌي ماڻهن جي رسمن رواجن کان به غير واقف آهيو؟ ڇا، اوهان کي خبر ڪانهي ته اسان جي...
سنڌي ساهرا
پنهنجن مان توڙي پراون مان، ڪو به عظيم سان پلؤ اٽڪائڻ لاءِ تيار نه هو. هن جي پيءُ سليمان، پنهنجي وسان ڪين گهٽايو. جڏهن هن جي ڀائٽي ساماڻي، تڏهن پنهنجي ڀاءُ کان عظيم واسطي گهريائين، پر پنهنجو رت هوندي ب...
اڌ ۾ ڇڏيل ڪهاڻي
خانواهڻ، 25 – جون 1951 ”هيلو ڊاڪٽر!.....“ مون بي اختيار هن آواز طرف نهاريو. آءٌ اڃا هينئر ڪراچيءَ کان ڳوٺ پهتو هوس، ۽ مسافريءَ ۾ ميرا ٿيل ڪپڙا مٽائڻ لاءِ، پنهنجي ڌوتل سلوار ۾ اڳٺ سورڻيءَ سان ا...
جمن موچيءَ جي شادي
جمن جي پيءُ ان وقت وفات ڪئي، جڏهن جمن اڃا هڪ سال جو مس هو. هنن جو ڪو به اوهي واهي ڪو نه هو، انهيءَ ڪري مجبور ٿي، ماءُ کي هٿ پير هلائڻا پيا. هوءَ، پاڙي وارن جو اٽو پيهڻ، ڪپڙا سبڻ ۽ ٻيو گهرو ڪم ڪندي هئي...
توکي مرڪندو ڏسان
اوچتو هڪ ڏينهن لالي گم ٿي ويئي. مون هن جو نالو ”انٽرنيشنل معشوق“ رکيو هو. جڏهن مون کي پنج ماڙ هاسٽل جي اولهه واري پاسي ۾ ڪمرو مليو، ۽ مان بالڪنيءَ ۾ بيهي، آسپاس جي دنيا جو ديدار ڪري رهيو هوس،...
يارهن ٽڪيون
ڪرامت علي، حيدرآباد مان سامان سڙو وٺي واپس آيو. ٻين شين سان گڏ، هڪ ننڍي شيشي به پنهنجي زال عصمت کي ڏيندي چيائين ته ”هان، هيءَ به لڪائي رک، رات جو ڪم ايندي.“ هو کاڌو کائي ٻاهر نڪري ويو. رات جو...