محبتون کسجي وينديون آهن
اونداهيءَ رات جو پنهنجي گهر جي ڇت تي چڙهي بيٺو هئس. اهو سانجهي جو ٽائيم هو. مان زندگيءَ ۾ پهريون ڀيرو رات جو پنهنجي گهر جي ڇت تي ڇو چڙهيو هئس. انهيءَ لاءِ ته خودڪشي ڪندم، خودڪشي ڪرڻ جو پڪو عزم ڪيو هئم...
بهترين تجربي لاءِ اپليڪيشن انسٽال ڪريو
اونداهيءَ رات جو پنهنجي گهر جي ڇت تي چڙهي بيٺو هئس. اهو سانجهي جو ٽائيم هو. مان زندگيءَ ۾ پهريون ڀيرو رات جو پنهنجي گهر جي ڇت تي ڇو چڙهيو هئس. انهيءَ لاءِ ته خودڪشي ڪندم، خودڪشي ڪرڻ جو پڪو عزم ڪيو هئم...
اڄ تاريخ پوري ٿيڻ تي سيٺ رحيم چاليهه روپيه هٿ ۾ ڏيئي روانو ڪري ڇڏيو. مان اهي چاليهه روپيا پنهنجي ساڄي هٿ جي مٺ ۾ نپوڙي گھر ڏانهن روانو ٿيس. منهنجو گھر اتان کان ٿورو ئي پري آهي. هلندي هلندي سوچڻ لڳس ته...
جون مهيني جو ڳاڙهو ۽ گرجندڙ سج جڏهن ٿر جي سمورن ويران علائقن جي مڙني مٿان ڪوسين لُڪن واري لت رکي تڙپائي تڙپائي، جڏهن ڪراچيءَ واري وشال سمنڊ جي بي رحم ڇولين حوالي ٿي وڃي ٿو. تڏهن رات جو وجود ڪنهن پنجاب...
هو پنهنجي بيڊ روم ۾ اڪيلو ويٺل هو، کوڙ پريشانين سندس ذهن کي سُن ڪري ڇڏيو هو. ڪيئي زهر جهڙيون سوچون هيون، جيڪي هن جي ذهن کي ڏنگينديون ٿي رهيون. گهڙي گهڙي پل پل هن سوچيو ٿي ته ايڏيون ته خطرناڪ ريهون ڪجن...
سلمه پنهنجي ڪمري ۾ ڊريسنگ ٽيبل جي آئني آڏو اچي ويٺي. هن پنهنجي ڪمري جو در اندران واري ڇڏيو هو پر پوءِ به پاڙي ۾ سحر جي شادي جي وڄندڙ دُهل جو آواز هن جي ڪنن تائين چٽو ٻُڌجي رهيو هو. جيڪو هن جي دل تي دُ...
جيئن جيئن رات گهري ٿيندي وئي تيئن سرديءَ ۾ به واڌارو اچي ويو، هو ان وقت پنهنجي ڪيمپ ۾ ڊاڪٽر سان گڏ ويٺو هيو، هن جي ڪيمپ محاذ کان اٽڪل نوَ ميل پري هئي، جنهن ۾ ٻئي فوجي سامان سان گڏ ڪارتوسن ۽ بندوقن جو...
”انسانيت لاش آهي.“ هن کي اندر مان آواز آيو ”پر ان جو روح مان آهيان.“ هن پنهنجي اندر کي جواب ڏنو. ”پوءِ انسانيت مئل ڇو آهي.“ ڇو جو مان ان کان الڳ آهيان هو پنهنجي اندر سان بحث ڪندو اڳتي وڌندو رهيو. هو...
ننڍڙا ٻار ور ور ڪري ڍونڍ تي ويٺل ڳجهن ۽ ڪانون کي پٿر هڻي رهيا هئا، ڳجهون ۽ ڪان هڪ شور مچائيندي اڏريا ٿي ۽ بستي جي مٿان هڪڙو گول چڪر لڳائي وري وڃي ڍونڍ جي ٻئي پاسي کان ٿي ويٺا اهو ئي هيو انهن جي سڄي ڏي...
گهوڙن جي سنبن مان نڪرندڙ ٽاپ ٽاپ جا آواز مٽيءَ جي غبارن سان گڏ اٿندا سڄي وادي ۾ پکڙجي ويا، شهر کان ڏور هڪ واچوڙو، هڪ لڙاٽ جنهن جي پٺيان لڪل هن جو پروقار ڊوڙيندڙ لشڪر، گهوڙن جي هڻڪارن پٺيان لڪيل انساني...
ديول جي خاموش ماحول ۾ هن جون رڙيون وڌيڪ ڀوائتيون ٿي ويون، هو دانهين دانهين هنن کان پنهنجو ٻانهون ڇڏائڻ لاءِ سٽون ڏئي رهيو هو، “ڇڏي ڏيو مون کي ڇڏي ڏيو، مان اڄ ابن مريم کان پنهنجو حق وٺي رهندس، ڇڏي ڏيو...
هن سائيٽ کي موبائل يا ڪمپيوٽر تي ايپليڪيشن طور استعمال ڪريو: