ڊاڪٽر اياز قادري جا ليکَ ۽ ڪهاڻيون
ڪتي جي موت
ٻاھر سردي ھئي، ستارا به ڄڻ سيءَ ۾ پئي ٿڙڪيا ۽ سيءَ کان بچڻ خاطر پنھنجا جسم ڪڪرن جي ڪمبلن ۾ ڇپائي ٿي ڇڏيائون. آسمان ۽ بادلن جي ڊڪ ڊوڙ لڳي پيئي ھئي ڄڻ ھماليه جي برف وارن چوٽين تان سيءَ جا ٻيڙا ڀري ٿي آي...
مان انسان آھيان
ڪنھن کي خبر نه ھئي ته ھو ڪير ھو؟ ھن جو نالو ڇا ھو؟ ھن جي ذات ڪھڙي ھئي؟ ھن جو مذھب ڪھڙو ھو؟ ھو ڪٿان آيو ھو؟ انھيءَ ھوندي به شھر جو وڏو ننڍو کيس سڃاڻندو ھو. ھن کي ڪافي ورھين کان وٺي ڏسندا پئي آيا. سانت...
امڙ مان نه ڪندس
بسين جو کڙڪو ٿيو، ڪي بسيون تختي تان پٽ تي ڪري ٽڪر ٽڪر ٿي ويون. “رمون” رحيما، جا اڱڻ کي ٻھاري ڏئي رھي ھئي، رڙ ڪئي، “نيٺ بسين جو ٻيڙي ٻوڙيئه؟” رمون ائين ڪڇي جيئن ڀت. چور جيان چپ ڪيون بيٺو رھيو. “جيڪڏھن...
علوءَ جا عشق
”منھنجو عورتن تي پکو چڙھيل آھي.” ھو مرڪيو ۽ مرڪ ھن جي چھري تي پکڙجي وئي. ھن جا ڳل رت جي تڪڙي دوري سبب سرخ ٿي ويا ۽ ھن جون اکيون به شرارت ۽ شوخيءَ وچان ائين چمڪڻ لڳيون جيئن سج جي روشني ۾ تلاون ۾ بيٺل پ...