ثمينه ميمڻ جا ليکَ ۽ ڪهاڻيون
اندر روحَ رهيام
”امان…امان…او امان…توهين ڪٿي آهيو!“ علي، ماءُ کي ڳوليندو رڌڻي ڏانهن ويو. ”جيءُ پٽ… ڇا ٿيو؟“ حُسنا، عليءَ کي خوش ڏسندي چيو. ”امان! هيءَ ڪارڊ ڏسو، منهنجي دوست جي شاديءَ جو آهي…۽ توهان کي به ضرور هلڻو آ...
رُوح رڙيو جنهن لاءِ
هُن جي هٿن ۾ پين ڪيڏي دير کان آهي، پنا اڳيان پيا اٿس. لکڻ جي ڪوشش ڪري ٿي، پر الائي ڇو ائين ٿو محسوس ٿئيس، ڄڻ لفظ پوپٽن جيان پنهنجا پرڙا ڦڙڪائي ڪيڏانهن پري تائين هليا ويا آهن، ۽ هوءَ بي وسيءَ مان انهن...
لڳيس جنهن جي لامَ
هوءَ پنهنجي خيالن کان تڏهن آجي ٿي جڏهن اياز هن جي ڀر ۾ اچي بيٺو. ”ڇو! ٻڌين ڪونه پئي ڇا؟ مان آهيان جو سڏي سڏي ٿڪجي پيو آهيان ۽ هڪ تون آهين جو مزي سان چانهن پئي پين!“ زينيءَ ڪجهه نه ڪڇندي فقط ٿڪل نيڻ کڻ...
ڏولي ڪير کڻي؟
صاحبان گهر ۾ جيئن گهڙي ته توبهن، توبهن ڪرڻ لڳي. ”مائي زمانو ته ڪهڙو بڇڙو اچي ٿيو آهي، مرڻ ته نه هئو ڄڻ ڪاڄ هو.“ هوءَ پنهنجي منهن ڳالهائڻ لڳي. ”ڇو! ڇا ٿيو؟“ زيبو، ماءُ جو آواز ٻڌي ڪمري کان ٻاهر نڪري...
جي سَڃئين ته سونُ ٿيان
ڏهه سال پراڻو لکيل خط هن کي تڏهن مليو جڏهن هن پنهنجي زندگيءَ جون سڀ بهارون پاڻ کي ارپي ڇڏيون هيون. سڳنڌ جون اکيون هن خط تي ڄمي وڃن ٿيون. پني کي اٿلائي پٿلائي ڏسڻ لڳي ٿي. نالو پڙهندي هن جا هٿ ڏڪڻ لڳن ٿ...
ڏاهِيون ڏُک ڏِسَن
ڪوهياري صبح جو اسڪول لاءِ تيار پئي ٿي ته سارنگ رڙ ڪئي! ”ڪوهياري خبر اٿئي، اسان جي سامهون واري گهر ۾ نوان ماڻهو پيا اچن.؟“ ”ڇا واقعي!؟؟“ ڪوهياريءَ کان ذري گهٽ رڙ نڪري وئي. ”ان ۾ حيران ٿيڻ جي ڪهڙي ڳاله...
نِينهُن نه سُڃاڻن جي
سنڌوءَ اڃا موبائيل تي ڳالهايو پئي ته در تي ڪال بيل وڳي. ”چڱو ٺيڪ آ مان وري پوءِ توهان سان ڳالهائينديس“ شايد مما پپا آهن. سنڌوءَ تڪڙ ۾ موبائيل فون بند ڪئي ۽ ڊوڙندي در تي آئي. ”ڪير آ“. هُن پڇيو. ”مان آ...
وِرِهه وڇوڙا
هوءَ سڄي رات ننڊ نه ڪري سگهي هئي، ڀر ۾ مڙسهنس خالد سُتو پيو هئس، هن گهڙيال تي نظر وڌي ته اٺ ٿي چڪا هئا. اِرم کي ڏٺائين، جيڪا پنهنجي ننڍڙي پلنگ تي بي سُڌ سُتي پئي هئي. اڄ ته هن جو اسڪول به ويو. هوءَ سو...
وِسري وڃيئي شال!
صدف جڏهن کان يونيورسٽيءَ مان ڊگري وٺي ڳوٺ موٽي هئي. بيحد منجهيل منجهيل رهڻ لڳي هئي. الائي ڇو؟! هن ڪيترا ڀيرا پاڻ کي انهن سوچن جي ڀاڪرن مان ڇڏائڻ جي ڪوشش ڪئي، پر وري به وڪوڙي ٿي ويس. اهي سوچن جا ڊگها س...