دلبر چانڊيو (8 منٽ)

تنهن ڏينهن پورو پورو فيصلو ڪري ورتم ته، هاڻي خودڪشي ڪري پاڻ کي ختم ڪري ڇڏيندس... پنهنجي سر سان ڪابه رعايت ناهي ڪرڻي... اهو به ڪو جيئڻ چئجي...؟ جنهن ۾ نه ڪوئي دلي ۽ نه وري ذهني سڪون، آرام، نه سهولت ۽ ن...

دلبر چانڊيو (11 منٽ)

گهر جي لوهي در تي ٿيندڙ ٺڪ، ٺڪ منهنجا ڪن کائي ڇڏيا، ننڊ پيو هوس، ڇرڪ ڀري جاڳي پيس ”صبح سوير ڪير ٿي سگهي ٿو... يڪو در کڙڪائي مٿو ئي کائي ويو آهي... واندا، واندا وتن ٿا پرائي سڪون ۾ خلل وجهندا“ سوچڻ لڳس...

دلبر چانڊيو (10 منٽ)

هوءَ جمال جي گهر اوچتو ايندي هئي ۽ ساڳيءَ طرح اوچتو هوا جيئن واپس هلي ويندي هئي- جهڙوڪ آئي ئي ڪونه هئي. هن جو جمال جي گهر ۾ ۽ خود ۾ ڪوئي خاص ڪم به نه هوندو هو، جنهن لاءِ گهڙي گهڙي، ٿوري، ٿوري اچڻو پوي...

دلبر چانڊيو (13 منٽ)

هڪ ڀيرو وري تلخ، ڪڙي ۽ بڇڙي روايت ”ڪارو ڪاريءَ“ جو ورجاءُ ٿيو هو، جنهن اسان جي گهر سان گڏ اوڙي پاڙي جي مسڪين ۽ اٻوجهه ماروئڙن جي سڪون ۾ زلزلو آڻي ڇڏيو هو. اکين ڳوڙهن جي حد عبور ڪري ريٽو رت وهائڻ شروع...

دلبر چانڊيو (8 منٽ)

ٽيهارو سال ئي ته عمر هئس، پر لڳندو چاليهن کان چڙهيل هيو، اڌ کان وَڌِ اڇا وارَ، مٿي ۾، ڏاڙهي ۾، زماني جي ظلمن، دلي صدمن ۽ ذهني پيڙائن، نرڙ تي ڪئي گهنج ڏئي ڇڏيا هئس. کاڏيءَ اندر لٿل ٻئي چُگہه جُهورَ پوڙ...

دلبر چانڊيو (17 منٽ)

جڏهن هوش سنڀاليم ته سڄو گھر غربت جي چڪيءَ ۾ پيسجي رهيو هو، ڇو ته ان وقت بابو مزدوريءَ تان موٽندي هڪ خطرناڪ ايڪسيڊنٽ جو شڪار ٿي معذور بنجي ويو هو. وقت جي وهڪري گھر جو سڄو بار منھنجي نازڪ ڪلھن تي آڻي بي...

دلبر چانڊيو (19 منٽ)

تن من تي سوين مڻن جو بار ڀائيندو آهيان، ان ڏينھن جنھن ڏينھن اندر جي آنهُن کي لفظن جو روپ ڏئي زبان مان نه اُڪلايان، يا وري قلم جي نوڪ سان ڪوري ڪاغذ تي نه اچاريان ته جھڙوڪر من اندر ۾ سنڌوءَ جي موجن جيان...

دلبر چانڊيو (13 منٽ)

سھڻي ۽ من موهڻي صورت ۽ خوش اخلاقيءَ جو هڪ لاجواب مجسمو هئي زرينا، سھڻو سڊَول جسم، ڪارا وار چيلھه تائين لٽڪندڙ، جھڙوڪر ڏنگيندڙ هئا، نانگن جيان! ڀوريون ناسي اکڙيون کڻي جڏهن ناز سان نھاريندي هئي ته ڏسندڙ...

دلبر چانڊيو (10 منٽ)

ڇٺيءَ جو نالو ته سائره هيس، پر پنهنجا گهر ڀاتي، اوڙي پاڙي وارا سَني ڪري سڏيندا هيس، مان اڪيلو هيس، جيڪو وري سائره کي سَني نه پر سجني ڪري سڏيندو هيس. ننڍپڻ کان جواني رَسندي سجنيءَ جي سڀني نازن نخرن کان...

دلبر چانڊيو (5 منٽ)

نوي واري ڏهاڪي جي شروعاتي سال جا شروع وارا ڏينهن هئا. مان هڪ استاد هئس. ۽ حسب دستور تيز وکون کڻندو ڪلاس اندر مس داخل ٿيس ته، وڏي شاندار نموني سان ڪورس جي صورت ۾ آواز ٻڌم ۽ گڏوگڏ تاڙين جي ميلاپ سميت کل...

دلبر چانڊيو (15 منٽ)

انسان جي اندر ۾ هزارين حسرتون ۽ اميدون وسيل رهنديون آهن. هن جو تازو توانو ذهن، سڀني ارمانن جي ڪوششن واري سفر کي عبادت جي درجي کان گھٽ درجو نه ڏيندو آهي. ڪڏهن اهڙين محبتن مٿان ڪنھن ظالم ۽ وقت جي ويري ج...

دلبر چانڊيو (8 منٽ)

سوڍل سائين کي تَرَ جو ڪير نه سڃاڻي، نامي گرامي خاندان جو چشم و چراغ! ننڍو هجي يا وڏو، زائفان هجي يا مرد، مير هجي يا فقير، ايرو هجي يا غيرو، مطلب ته هر قسم، هر نموني جا ماڻهو سائينءَ کي سلامي! سوڍل سائ...