بهترين تجربي لاءِ اپليڪيشن انسٽال ڪريو
هن کان اڳ مون ڇهه مڪمل ڪتاب لکيا آهن، جن ۾ ”سنڌي ادب جو جائزو“، ”سنڌي نثر جي ڪن صنفن جو اڀياس“ ۽ ”وکر سو وِهاءِ“ شايع ٿي چڪا آهن ته ”آديسين ادب آهي اکڙين ۾“، ”جي پارکو پارس جا“ ۽ ”سُونهان سڌيون ڏين،“...
ڪهاڻي لکڻ، پڙهڻ، ٻڌڻ ۽ ٻڌائڻ، پرکڻ ۽ پروڙڻ هڪ وڏو ڏانءَ ۽ ڏات آهي. ڪهاڻي ڪيئن سِرجي ٿي؟ ڪهڙيءَ ريت هڪ سٺي ڪهاڻي (مڪمل ٽريٽمنٽ ۽ اثر انگيزيءَ جي لحاظ کان) لافاني بنجي، ڪلاسڪ ادب (Classic Literature) جي...
رتنا جا مائٽ بلڪل شاهوڪار هوندا هوا. پڻس نارائڻداس بمبئي ۾ رهندو هو، ۽ وڏو انجنير هو. کيس فقط ٻه ڌيئون هونديون هيون. رتنا وڏي هئي. ننڍي هوندي ئي کيس پڻس ماڻڪ سان منڱائي ڇڏيو هو. ڇوڪرو خوب صورت، ٺاهوڪو...
”مينگهي! او مينگهي! آئي مينگهي!“ پريان سڏ ٻڌي اسين ڊوڙندا هياسين ۽ نانيءَ کي هٿ کان وٺي پنهنجي گهر وٺي ايندا هئاسين. هيراباد جون گهٽيون هيون لڳ ڀڳ ساڳيون، ان ڪري ناني اڳيان يا پٺيان، ڪنهن گهٽيءَ ۾ گهڙ...
برسات جا ڏينهن هونئن ئي اُداس، باقي جو ڪڏهن ڀريل ڪڪر ڪارنهن ڪري وڃي پرتي ڪنهن هنڌ وسن، ته وايومنڊل ئي سُڃو ٿيو پوي. پري کان ٿڌي ۽ مٽيءَ جهڙي خوشبوءِ گاڏڙ هوا لڱن سان لڳي، هڪ عجيب سڃائيءَ کي دل ۾ بيدار...
”ڀاونا، تنهنجو فون.“ ڀاونا اُن وقت ڪاليج وڃڻ لاءِ ساڙهي ٻڌي رهي هئي. عجب وچان چيائين، ”ڪير آهي؟“ ”تنهنجي ڪا شاگرد.“ مسٽر اجواڻيءَ ورندي ڏني. ڀاونا تڪڙ تڪڙ ۾ ساڙهي ٻڌي، ٽيليفون جو چوغو کنيو، ۽ چيو، ”هل...
اسپتال ۾ پهچي، مان ٻارن جي وارڊ ۾ گِهڙي ويس. مان اڪثر اُتي ويندي آهيان، تنهنڪري اُتي جون نرسون مونکي سڃاڻنديون آهن. پاڻ سان ميوي جي هڪ ٽوڪري کڻي وئي هئس. ميوو ورهائڻ کان اڳ مئٽرن کان اجازت ورتم. هن مش...
جلد ئي مان ۽ اصغر هڪ ٻئي سان هري مري وياسين. اصغر منهنجي ڀاڄائيءَ جو ڀاءُ هو. هو پنهنجي ماءُ پيءُ جو هڪڙو ئي سڪيلڌو پٽ هو. هتي ”لا ڪاليج“ ۾ پڙهندو هو. سندس پيءُ کي چڱي خاصي زمينداري هئي. منهنجي ڀاڄائي...
ٽرين پوريءَ رفتار سان وڃي رهي هئي، ڇڪ ڇڪ ۽ ٺڪ ٺڪ جو مسلسل آواز ڪنن ۾ اچي رهيو هو. سڄي گاڏي ۾ اڪيلو مان ئي هوس. پنهنجو پاڻ تي ئي ڪاوڙ پي ڪيم ته ڇو خواه مخواه خالي گاڏي ۾ چڙهيس. ڏينهن جو جيڪڏهن خالي گاڏ...
ڇڄهريءَ مان ٽپ ٽپ برسات جو پاڻي ڳڙي رهيو هو. ڏياٽيءَ تي رکيل ڏيئي جي لاٽ هوا ۾ ڪنبي رهي هئي. هو پڇٽيءَ هيٺان پيل کٽ تي ليٽيو پيو هو. ڌيمي جوت سندس اکين کي ڏاڍو سيسائيندڙ پئي لڳي. سڄي ماحول ۾ برسات وڻن...
ڪڏهن ڪڏهن ڪتابي علم به انسان کي ڪيڏو ته بيويساه ۽ بزدل بڻايو وجهي، ان جي شايد توکي سڌ نه هجي- جو تون ان ماحول ۾ اچڻ کان پوءِ به ان لِڇ کان آجو ئي رهين، ورنه هيڏو ڏيسارو ڏورڻ- پئسا خرچ ڪرڻ- پنهنجن کان...
”جيجي، او جيجي، گُڏين لاءِ ٻه ٽي اڳڙيون ته ڏينم.“ پر جيجيءَ جو جواب ڪونه آيو. وري وڏي واڪي چيومانس: ”ائي جيجي، ڇا ويٺي ڪرين؟ ٻڌين ڪونه ٿي ڇا؟ ٻه ٽي اڳڙيون ته ڏينم.“ پر جواب ڪونه مليو، جان کڻي منگهه ما...
هن سائيٽ کي موبائل يا ڪمپيوٽر تي ايپليڪيشن طور استعمال ڪريو: