ڪهاڻيون
امن جي نالي
جيئن جيئن رات گهري ٿيندي وئي تيئن سرديءَ ۾ به واڌارو اچي ويو، هو ان وقت پنهنجي ڪيمپ ۾ ڊاڪٽر سان گڏ ويٺو هيو، هن جي ڪيمپ محاذ کان اٽڪل نوَ ميل پري هئي، جنهن ۾ ٻئي فوجي سامان سان گڏ ڪارتوسن ۽ بندوقن جو...
انسانيت، دونهو ۽ لاش
”انسانيت لاش آهي.“ هن کي اندر مان آواز آيو ”پر ان جو روح مان آهيان.“ هن پنهنجي اندر کي جواب ڏنو. ”پوءِ انسانيت مئل ڇو آهي.“ ڇو جو مان ان کان الڳ آهيان هو پنهنجي اندر سان بحث ڪندو اڳتي وڌندو رهيو. هو...
بستيون ۽ پستيون
ننڍڙا ٻار ور ور ڪري ڍونڍ تي ويٺل ڳجهن ۽ ڪانون کي پٿر هڻي رهيا هئا، ڳجهون ۽ ڪان هڪ شور مچائيندي اڏريا ٿي ۽ بستي جي مٿان هڪڙو گول چڪر لڳائي وري وڃي ڍونڍ جي ٻئي پاسي کان ٿي ويٺا اهو ئي هيو انهن جي سڄي ڏي...
شينهن جو ٻچو
گهوڙن جي سنبن مان نڪرندڙ ٽاپ ٽاپ جا آواز مٽيءَ جي غبارن سان گڏ اٿندا سڄي وادي ۾ پکڙجي ويا، شهر کان ڏور هڪ واچوڙو، هڪ لڙاٽ جنهن جي پٺيان لڪل هن جو پروقار ڊوڙيندڙ لشڪر، گهوڙن جي هڻڪارن پٺيان لڪيل انساني...
سڪون ڪٿي آ !!
ديول جي خاموش ماحول ۾ هن جون رڙيون وڌيڪ ڀوائتيون ٿي ويون، هو دانهين دانهين هنن کان پنهنجو ٻانهون ڇڏائڻ لاءِ سٽون ڏئي رهيو هو، “ڇڏي ڏيو مون کي ڇڏي ڏيو، مان اڄ ابن مريم کان پنهنجو حق وٺي رهندس، ڇڏي ڏيو...
هاڃو هاڃو، هاءِ حياتي!
هن جو هيڊو ۽ اداس منهن وکريل وارن ۾ سرءُ جي پيلي پن جهڙو محسوس ٿي رهيو هيو، هن کي جسم تي ڪاري لوئي اوڍيل هئي پر تڏهن به محسوس ٿي رهيو هيو ته هوءَ ڀريل ۽ غير متناسب جسم جي مالڪ آهي، هوءَ ان وقت پنهنجي...
هيءَ سين نه ڏيندي چين
هن جي قيمتي تخليق جلد مڪمل ٿيڻ واري هئي. ڪينواس تي هن جو هٿ هلندو رهيو ۽ خوبصورت رنگ تصوير جي هر حصي کي نمايان ڪندا ويا، رنگن ۾ جذب ٿي هو اڪثر ان عورت جي تصوير بابت سوچيندو هيو. ” هن جي قيمت هزارين نه...
ممتاز مهر : رسول ميمڻ (اڀياس)
نوجوان ڪهاڻيڪار ۽ شاعر رسول ميمڻ 1975ع کان باقاعدگي سان لکڻ شروع ڪيو ۽ ٽن سالن جي دوران ايتريون ته ڪهاڻيون لکائين جو انهن جا ٽي مجموعا تيار ٿي ويا آهن. سندس ڪهاڻين جو پهريون مجموعو ”امن جي نالي“ 1977ع...
مرد – نامرد
وڌندڙ رات سان گڏ هنن جي شهوت ۾ به اضافو ٿي ويو هو ڪجهه دير لاءِ ماحول جي هر شيءِ کان غافل ٿي ويا. راهو خانيءَ کي نيپوڙيندو رهيو ۽ خانيءَ وات کولي ٿڌا ساهه کڻندي رهي، راهوءَ جا هٿ هن جي چيلهه تان ترڪند...
چچريل زندگين جا قافلا
ڪڪڙن دس هنيا ۽ باک ڦٽي پئي، ڪاراڻ جو سينو چيري، سج جي پهرين ڪرڻن اڀ ۾ نيراڻ پکيڙي ڇڏي. ستارا الوپ ٿي ويا ۽ اڀ ۾ بادلن جهڙا اڇا پکي زندگي کي برقرار رکڻ جي جدوجهد ۾ ٽيئون ٽيئون ڪندا اڏامندا ويا. صبح جي...