شال مَ ملان هوت
اڄ وري ساڳيو جُهڙ ڦڙ جي موسم آهي ڪارن ڪڪرن جون ٽوليون آسمان تي ڪاهه ڪنديون ڊوڙنديون ٿيون اچن، ٿڌڙيون هوائون وارن جي تارن کي ائين ڇهي رهيون آهن جيئن ڪو موسيقار دک جي واديءَ ۾ الميه ساز ڇيڙي ڇڏيءَ منهنج...
بهترين تجربي لاءِ اپليڪيشن انسٽال ڪريو
اڄ وري ساڳيو جُهڙ ڦڙ جي موسم آهي ڪارن ڪڪرن جون ٽوليون آسمان تي ڪاهه ڪنديون ڊوڙنديون ٿيون اچن، ٿڌڙيون هوائون وارن جي تارن کي ائين ڇهي رهيون آهن جيئن ڪو موسيقار دک جي واديءَ ۾ الميه ساز ڇيڙي ڇڏيءَ منهنج...
اڄ هن سان مليم ته ائين لڳو ڄڻ آخري ملاقات هجي وري شايد ڪڏهن به هن سان ملي ڪو نه سگهندم، هن ۾ منهنجي وڇ ۾ وقت ريهون ڪري روئي رهيو هو. سڀ منظر ڌنڌ ۾ ويڙهجي رهيا هئا. پر هن جي اکين ۾ اهوئي عزم ۽ همت هئي...
رات جا رولاڪ پاڇولا سنسان گهٽين ۽ سڙڪن تي ائين پکڙيل هئا ڄڻ موت جا خوفناڪ سايا اونداهيءَ ۾ ڊوڙندا هجن. خاموشيءَ جا پڙاڏا سڏڪي سڏڪي بند دروازن کي ٽوڙي رهيا هئا. زندگي ڪنهن پينو فقير جي خالي ڪشڪول جيان...
هوءَ ڪيڏي وکريل وکريل ٽٽل ڦٽل لڳي رهي هئي، هن جي اجهاڻيل نيڻن ۾ سونهن جا عڪس اجهامي چڪا هئا. هن جي سندرتا، وهيءَ جي آخري ڪناري تي هن جو ساٿ ڇڏي اڏامي چڪي هئي.........اڄ هن کي ڏسي منهنجي دل ۾ ڪو به ج...
چوڌاري نظر ڊوڙايم هر طرف ماٺار ڇانيل هئي. رکي رکي هوا جو ٿڌڙو جهوٽو جسم کي ٿڌاڻ جو احساس ڏئي رهيو هو، اکين ڪافي دير کان ستارن ۾ اٽڪيل خبر ناهي ڪهڙا اسرار ڳولهي رهيون هيون يا انهن خوابن جي روشني ڳولهي...
اڄ مون کي هن جي وجود مان ڪراهت محسوس ٿي رهي هئي، هو مون کي گند جو ڍير لڳي رهيو هو، جنهن ۾ سواءِ ڌپ جي ڪجهه به محسوس نه ٿو ڪري سگهيس...........؟ ڇا هر مرد جي ايتري سطحي ۽ لامحدود سوڇ هوندي آهي.......؟...
هن جو ڳالهائڻ مونکي بنهه ڪو نه وٺندو هو ڪڏهن به رب جو صبر شڪر ڪو نه هوندو هيس هر وقت ڪين جو ڪينرو پئي روئندي هئي. جڏهن به گهر ۾ داخل ٿيندي هئي هن جي جُتي جي گسڻ جو آواز پيو گونجدو هو ۽ ان سان گڏ هن جي...
اڄ منهنجا اداس نيڻن بار بار هن جي نيڻن جي پاتال ۾ خبر ناهي ڇا ڳولهي رهيا هئا............. دل پئي چاهيو هن جي مک تي خزائن جا سمورا زرد رنگ پنهنجي وجود ۾ سموئي پنهنجو پاڻ کي پن ڇڻ رت ۾ ڪنهن سڪل پن جيان...
هن جي خماريل نيڻن ۾ ڪجهه ته هو جيڪو ڏسندي ئي دل کي ڪرنٽ هڻندو هو سندس پاتال جهڙيون گهرين اکين ۾ لڙڪن جو سمنڊ موجون هڻندو نظر ايندو هو هوءَ پنهنجي قدمن جي آواز کان ڇرڪندي، ڊڄندي گهٻرائجي ويندي هئي. هو...
”امان…امان…او امان…توهين ڪٿي آهيو!“ علي، ماءُ کي ڳوليندو رڌڻي ڏانهن ويو. ”جيءُ پٽ… ڇا ٿيو؟“ حُسنا، عليءَ کي خوش ڏسندي چيو. ”امان! هيءَ ڪارڊ ڏسو، منهنجي دوست جي شاديءَ جو آهي…۽ توهان کي به ضرور هلڻو آ...
هن سائيٽ کي موبائل يا ڪمپيوٽر تي ايپليڪيشن طور استعمال ڪريو: