تڏي تي ويٺل ماڻهو
انهيءَ شام، جڏهن ڏينهن جا ٿڪل پاڇا لڙي رهيا هئا، ۽ سج جي آخري ڪرڻن به اوندھ ۾ ٽٻي هڻي پنهنجي هستيءَ جي اجڙي وڃڻ جو اعلان ڪيو هو، تڏهن پيءُ وري اٿيو هو ۽ هلندو ان ساڳي در تي آيو هو، جتي اڳ ۾ به ڪيئي ڀي...
بهترين تجربي لاءِ اپليڪيشن انسٽال ڪريو
انهيءَ شام، جڏهن ڏينهن جا ٿڪل پاڇا لڙي رهيا هئا، ۽ سج جي آخري ڪرڻن به اوندھ ۾ ٽٻي هڻي پنهنجي هستيءَ جي اجڙي وڃڻ جو اعلان ڪيو هو، تڏهن پيءُ وري اٿيو هو ۽ هلندو ان ساڳي در تي آيو هو، جتي اڳ ۾ به ڪيئي ڀي...
هو هڪ آفيس ۾ پنهنجي مرضيءَ جي خلاف ڪلارڪ آهي، ان ڪري سدائين پريشان رهندو آهي. ان نوڪريءَ سان گڏ هڪ ٻي به وڏي ٽريجڊيءَ ۾ هن جي پنهنجي مرضي شامل آهي. يعني هو سنڌي ڪهاڻيڪار آهي. زندگي ۾ جيڪي ڪجھ ضروري آه...
هُو اڳتي وڌي ميران جي پيرن ۾ ويھي رهيو. ڏهه ڏينھن اڳ جڏهن ميران وٽ رکيل پئسن مان پنج رُپيا آفيم لاءِ گهُرڻ لڳو هو تڏهن ميران چيو هُئس علوءَ جا پيءُ! ڪُجهه هونش ڪر! ٻه هزار مٿان قرض بيٺو آهي. ٻارن کي ڏ...
پيءُ گهر مان ٻاهر نڪتو. پول جي ڀر ۾ بيٺل نوجوان تي نظر پيس ته آپي مان نڪري ويو. ڄڻ ته ڪنھن گندرف جي وڏي ڍير کي باهه ڏئي ڇڏي. گاريون ڏيندو تيزيءَ سان هن ڏانھن وڌيو. گِڦ وَهڻ لڳس. هتي ڪا تُنھنجي ڀيڻ ويٺ...
دبئي نھ ويندي بھ ھو ڄڻ دبئي مان موٽي آيو آھي. ”اھڙا ڪئين پاسپورٽ ۽ ٽڪيٽون آيون ۽ ويون.“ ھو ڪروڌ ۾ اچي سوچي ٿو: ”نيٺ ھي مينو جي ٻچي مون کي سمجھي ڇا ٿي؟ پيار... منھنجي اندر ۾ لاڪس جيڪا پيڙا ۽ پرارٿنا آ...
حسرتن جو ڦيرو هي ان وقت جو ذڪر آهي، جڏهن آءٌ انگلينڊ ۾ برسٽل شهر جي مصوريءَ واري ڪاليج ۾ تعليم وٺي رهيو هوس. سامهون هڪ انگريز خاتون، ماڊل طور ويٺي هئي. جلد ئي موڪل ملڻ واري هئي ته ڪلاس جو بند ٿيل در...
موکي ۽ متارا ”جا ڀُون پيرين مون، سا ڀُون مٿي سڄڻين، ڌِڱ لَٽبا ڌوڙ ۾، اڀي ڏٺاسون، ڏيهه مڙيئي ڏون، اُٿي لوچ لطيف چئي.“ (لطيف) وائي تان تون ويهه سَنبهي ساٿي، ميان پانڌي، ميان ڪاڪ هلبو ڪڏهين! لکين لڊوڻيا...
هن سائيٽ کي موبائل يا ڪمپيوٽر تي ايپليڪيشن طور استعمال ڪريو: