رسول ميمڻ جا ليکَ ۽ ڪهاڻيون
کنگهه وارو ڪمرو
هن پڇيو. ”ڪيئن ٿي لڳان؟“ مون چيو ”هيڊو جسم، سايون رڳان.“ رهاڪن جي ان ويڙهي اندر صرف هڪ ڪوٺي هئي، جنهن کي ڪچين سرن ۽ گاري سان ٺاهيو ويو هيو. پورو ويڙهو جيڪو اٽڪل پندرهن مردن، ويهن عورتن ۽ گهڻن ٻارن تي...
انڌو ڪوي ۽ عقاب جون اکيون
”مينهن مزار پسيل پڪسرو پيچرو، قدمن جي آواز تي ڪبوتر آکيري مان اڏري ويو.“ ڳوٺ جو انڌو ڪوي کٻڙ جي ڏنگي ڦڏي لٺ سهاري کجين جي وچ مان ويندڙ ڪچي پيچري تي هليو ٿي ته سندس پراڻي جتيءَ مان ڌوڙ، ٽهڪندڙ پاڻيءَ ج...
انڌي ٻُلهڻ
”ڏيئي جي لاٽ مٿان روشني هيٺان ٻاٽ.“ ڪنهن وسيع ۽ عريض درياهه جي ڪپ تي ڪو شهر آباد هيو. شهر کان ڏور چن جي پٿرن جا ننڍا وڏا پهاڙي سلسلا هيا، جن تان چڙهي جڏهن ڏسبو هيو ته اهو نديءَ ڪناري اڏيل شهر ائين لڳن...
ڊاڪٽر ربنواز پوڙهو ڪيئن ٿيو؟
”وڻي پئي، جڏهن عبادت لاءِ هٿ کڻي پئي. هن ۾ خدا هيو، هوءَ مون ۾ هئي.“ پئٿالاجسٽ ڊاڪٽر ربنواز اسپتال جي ڪوريڊور مان لنگهي ليبارٽريءَ تائين پهتو ته سندس پويان نرس الوينا ٿڌي آهه ڀري ڪنهن کي چيو ”سڀ وڏيون...
ڪربلا جا ڪبوتر
”پتنگ، رات جو اڏريا پئي. ڏينهن جو هوا اڏاريا پئي.“ ”جڏهن حضرت حسين کي شهيد ڪيو ويو ته ڪبوتر روئندا ان جي رت تي لٿا ۽ انهن جا پير ڳاڙها ٿي ويا. اهو ئي سبب آهي جو ڪبوترن جا پير اڄ به ڳاڙها آهن.” نجف ت...
ڪوريءَ مٿان ڪپهه حرام
تن ڏينهن ڌرتي ڌڻيءَ جو باغ هئي، منجهس وڻن ۾ انب هيئاون جيان پيا لڙڪندا هيا ۽ بادام اک جي ڳوڙهن پيا ڇڻندا هيا. دماغ تخليق ڪونه ٿيو هيو پر اهو اڃان ٽارين ۾ لڙڪندڙ اخروٽ اندر بند هيو. پوپٽ جهڙا گل ڌرتيءَ...