ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (17 منٽ)

تيرنهن مئي سورنهن اڄوڪي رات، چانڊوڪي جي چانڊاڻ ڪري، اوندهه کي ڀڄائي ڪڍيو آهي، تارن جو چنڊ کي، چئني طرفن کان ڪڙو آهي، چنڊ ستارن جي اڳيان پويان عاجزي ڏسي، پنهنجي حسن تي غرور ڪري رهيو آهي. مون کي به الائ...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (3 منٽ)

پرين وارو ول! توسان دل لائڻ کانپوءِ منهنجي زندگي پن ڇڻ ٿي پئي آهي. نه ماني وڻي ٿي نه هار سينگار تي دل چوي ٿي. ڏينهن جو بي چيني، ڪاسائي جي ڪات جيان سنڌ سنڌ ڪپي ڪوري ٿي، رات جو اوجاڳن ڇيهون ڇيهه ڪري وڌ...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (5 منٽ)

بستي ۾ رهندڙ ماڻهن زندگي ۾ اڇا وار ، اجايا نه ڪيا ها. جيڏي عمر اوڏو اوکو پنڌ. اوکي خالي پلاٽ تي اڪيلي سر پهرين جهڳي ٺاهي. پوءِ “جي آياسي اگهيا” وانگر ڏسندي ڏسندي ست ڪلاهه ٽوپي نما جهڳيون جڙي ويون. جهڳ...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (5 منٽ)

يوراج يونيورسٽي مان موٽڻ تي عجيب ڪيفيت ۾ ورتل هو، مرگلا ڪار ذاتي ڊرائيور گلاب هلائي رهيو هو. پوئين سيٽ تي پاويل دوست سان گڏجي ويٺو هو. روزاني ڪلاس ختم ٿيڻ بعد دوستن سان گڏ وڏا وڏا ٽهڪ ڏيندڙ اڄ چپ هو....

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (8 منٽ)

هو ايئر هوسٽس جي مصنوئي مرڪ کان خفا، پنهنجن ڪپڙن کان ڪڪ. ڪوٽ جي کيسي مٿان، محبوبا طرفان لڳل، ڳاڙهي گل کان بيرزار هو. هي، صرف گهڙي ۾ جُوهه وجهيون، ڪانٽن کي تڪيندو رهيو. اوچتو ئي پائلٽ Inform ڪندي چيو N...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (3 منٽ)

ڇن جي اوطاق ٻاهر اندر باهه ٻريل هئي، آيل ڄاڃين هٿ سيڪي، سيءُ لاهڻ جي ڪوشش ڪئي، جيڪي بس جي ڇت تي قلفي ٿي ويا هئا، چرچن..... ڀوڳن..... ڀاڪرن..... ٽهڪن ۽ خوش ڀڙ ۾ محسوس ئي نه پئي ٿيو ته نئين مٽي مائٽي ٿي...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (3 منٽ)

”هلو هلو. ... مان، نورين آغا ٿي ڳالهايان..... ڊاڪٽر صاحب آهي؟“ ”ڳالهايان پيو“ ”ادا اچو، پليز..... جلدي، آغا، جي طبيعت خراب آهي، پليز“ ”ها ها! پهتس“ ڊاڪٽر، صرف ڊاڪٽر نه پر مهربان دوست پڻ هيس، هونءَ به...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (10 منٽ)

مامي همن جي هوٽل، ڊاڙي، ٻٽاڪي ماڻهن سان هر وقت ڀريل هوندي آهي. هتي هر قسم جا ماڻهو ايندا آهن، جن مان اڪثر ڊش اينٽينا ڏسڻ جا عادي آهن. ساڳئي وقت گهر کان واندا پڻ. هوٽل ۾ ڏاندن جي شوقينن لاءِ مخصوص بينچ...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (5 منٽ)

ٽاڪ منجهند جو هڪ جهور پوڙهو، لٺ آڌار تي، بگل ۾ ڇٻي وجهيون منهنجي گهر جي کڙهه ڏانهن اچي رهيو آهي. دل ۾ سوچيم ته هيڏي ساري ميري ڏاڙهي سان، بدبودار ڪپڙا پهريندڙ شخص، ڪير ٿي سگهي ٿو؟ جسم نازڪ نفيس، ساهه ا...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (5 منٽ)

ملوڪان صبح جو سويري، کڙهه جي ڀرسان رکيل اروڙي مان، سڪا ڇيڻا ميڙيا، لوڙهي مان رڌ پچاءُ لاءِ ڊنگهريون پٽي، پاڻ سان آندل کاري ۾ وڌيون. تيز هوا جي جهوٽي ۾ هن جي مٿي تي پيل رئو، لوڙهي جي ڊنگهرين ۾ ڦاسي پيو...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (7 منٽ)

اڄوڪي صبح، هر ڪنهن کي مجبور ڪري رهي هئي، ته دُنوي معاملن، حرص حواسن کان هٽي ڪري، ڪو اهڙو گڏيل عمل ڪيو وڃي جنهن سان زندگي جي روزنامي ۾ ڪا تبديلي نظر اچي. اها ئي وجهه هئي. جو ڌنار پنهوار، مال متاع جي پي...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (4 منٽ)

بادل کانڌي جا پراڻا ڪپڙا پائي آفيس پهتو. هر ملازم هن کي ڏسي، ٺٺولي مبارڪون ڏيڻ لڳو. هي مبارڪون وڏي اطمينان سان وٺندو رهيو. هي زندگي مان ڪڏهن به نااميد نه ٿيو هو. سندس چوڻ هو ته زندگي کي ظاهر لباسن ۽ ل...