ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (9 منٽ)

مان، انٽر جو امتحان ڏيئي ڳوٺ اچي ترسيس، ڳوٺ ۾ وڏي اوطاق هوندي هئي، جنهن ۾ ٽالهي جو وڻن، پنهنجي ڇانو سان، اوطاق جي اڱڻ کي ڍڪي ڇڏيو هو. اوطاق جي ڀر کان هلڪو واٽر وهندو هو. واٽر تي ڳوٺاڻن جون زمينون آباد...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (14 منٽ)

مولوي مسجد مان، لائوڊ تي، عصر واري بانگ ڏني. پاڙي جي ننڊ ڦٽي پئي، اڪثر مولوي کي پٽڻ ۽ نندڻ لڳا. باقي ٿورائي ڪي هيا، جيڪي بانگ جي آواز ٻڌڻ سان ئي، مسجد ڏانهن وٺي ڀڳا، سڀاڳيون عورتون عصر سان ئي قرآن شري...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (5 منٽ)

شام جي موسم آهي، ٿڌڙي هوا جا جهونڪا رکي رکي گرم بدن کي ٿڌاڻ پهچائي رهيا آهن. مصطفى جي مون سان تلخ لهجي واري گفتگو بند نه ٿي آهي. هو ان ڳالهه تي ضد ٻڌيون بيٺو آهي ته اسان ٻنهي مان هڪ کي راتو رات نڪري و...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (5 منٽ)

شور، هُل، هنگامي سان گڏ، ٺاٺا، گڊ گڊ گڊ جي ڀيانڪ آواز سوڍي کي پرهه ڦٽي جي مٺي ننڊ مان جاڳايو. هن اکيون مدري کان ٻاهر جهاتي پاتي. ”مارو اس مرغي ڪو، ڪتڳ ڪو..... “ ڪمان سنڀاليندڙ حڪم ڏنو. جي ٿري جا سڌا ب...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (10 منٽ)

رات جي اونداهي، هر شئي کي پنهنجي لپيٽ ۾ آڻي ڇڏيو. هو پکي پکڻ پنهنجن پنهنجن جوڙن سان پيار ونڊي سمهي پيا ها، ته ڪي ساٿي جي جدائي ۾ ويڳاڻا لڳا پئي. وهائو تاري اڀرڻ جو هر ڪنهن کي انتظار هو. جيئن وهائو اڀر...

ممتاز مصطفيٰ ”دوست“ (3 منٽ)

منان جي دل نگر جا چارئي سيل چئني ڪنڊن جي اجهامڻ کان اڳ اجهامي ويا ها. پاڻ به نه جيئندي جي ء رهيو هو.بي عمل لٻاڙين جي وستي ۾ پنهنجي جيئڻ جي پوک پوکڻ جي اڻ تڻ هئي.منان ڪنهن کي نه ٻڌائيندي کڻي اتر جي ڪن...

دلبر چانڊيو (8 منٽ)

تنهن ڏينهن پورو پورو فيصلو ڪري ورتم ته، هاڻي خودڪشي ڪري پاڻ کي ختم ڪري ڇڏيندس... پنهنجي سر سان ڪابه رعايت ناهي ڪرڻي... اهو به ڪو جيئڻ چئجي...؟ جنهن ۾ نه ڪوئي دلي ۽ نه وري ذهني سڪون، آرام، نه سهولت ۽ ن...

دلبر چانڊيو (11 منٽ)

گهر جي لوهي در تي ٿيندڙ ٺڪ، ٺڪ منهنجا ڪن کائي ڇڏيا، ننڊ پيو هوس، ڇرڪ ڀري جاڳي پيس ”صبح سوير ڪير ٿي سگهي ٿو... يڪو در کڙڪائي مٿو ئي کائي ويو آهي... واندا، واندا وتن ٿا پرائي سڪون ۾ خلل وجهندا“ سوچڻ لڳس...

دلبر چانڊيو (10 منٽ)

هوءَ جمال جي گهر اوچتو ايندي هئي ۽ ساڳيءَ طرح اوچتو هوا جيئن واپس هلي ويندي هئي- جهڙوڪ آئي ئي ڪونه هئي. هن جو جمال جي گهر ۾ ۽ خود ۾ ڪوئي خاص ڪم به نه هوندو هو، جنهن لاءِ گهڙي گهڙي، ٿوري، ٿوري اچڻو پوي...

دلبر چانڊيو (13 منٽ)

هڪ ڀيرو وري تلخ، ڪڙي ۽ بڇڙي روايت ”ڪارو ڪاريءَ“ جو ورجاءُ ٿيو هو، جنهن اسان جي گهر سان گڏ اوڙي پاڙي جي مسڪين ۽ اٻوجهه ماروئڙن جي سڪون ۾ زلزلو آڻي ڇڏيو هو. اکين ڳوڙهن جي حد عبور ڪري ريٽو رت وهائڻ شروع...

دلبر چانڊيو (8 منٽ)

ٽيهارو سال ئي ته عمر هئس، پر لڳندو چاليهن کان چڙهيل هيو، اڌ کان وَڌِ اڇا وارَ، مٿي ۾، ڏاڙهي ۾، زماني جي ظلمن، دلي صدمن ۽ ذهني پيڙائن، نرڙ تي ڪئي گهنج ڏئي ڇڏيا هئس. کاڏيءَ اندر لٿل ٻئي چُگہه جُهورَ پوڙ...

دلبر چانڊيو (17 منٽ)

جڏهن هوش سنڀاليم ته سڄو گھر غربت جي چڪيءَ ۾ پيسجي رهيو هو، ڇو ته ان وقت بابو مزدوريءَ تان موٽندي هڪ خطرناڪ ايڪسيڊنٽ جو شڪار ٿي معذور بنجي ويو هو. وقت جي وهڪري گھر جو سڄو بار منھنجي نازڪ ڪلھن تي آڻي بي...