بهترين تجربي لاءِ اپليڪيشن انسٽال ڪريو
ٽيچرز اسٽاف روم ۾ گوڙ ۽ گهمسان جي جنگ ڇڙيل هئي ۽ اها معمول جي ڳالهه هئي شل نه ڪو موضوع ڇڙي پوي پوءِ ته ڄڻ ڀنڀور کي باهه لڳي ويندي هئي هر ڪا پاڻ کي عالم فاضل سمجهندي وڏا وڏا دليل ڏئي بحث ۾ حصو ضرور وٺن...
هُن جو جوڀن هُن جو اڙٻنگ ڦوهه جواني هُن جي ٻهڪندڙ سونهن ڪنهن گلاب جيان ٽاريءَ ۾ سجيل هئي هُن جا ريشم جهڙا سنهري وار جڏهن هوائن جي لهرن تي رقص ڪندا هيا ته سڄي ڪائنات مست قلندر جي ڌمال تي جهومڻ لڳندي هئ...
هوءَ پنهنجي فالج زده اڌوري وجود کي ڏسي ٿي ۽ مايوسيءَ ۽ ڏک جا ڪيترائي رنگ هن جي چهري تي پکڙجي وڃن ٿا، هوءَ ٻانهن کي سهارو بڻائي ويهڻ جي ڪوشش ڪري ٿي پر گهڻي ڪوشش جي باوجود به هوءَ اٿڻ ۾ ناڪام ٿي وڃي ٿي...
”امان…امان…او امان…توهين ڪٿي آهيو!“ علي، ماءُ کي ڳوليندو رڌڻي ڏانهن ويو. ”جيءُ پٽ… ڇا ٿيو؟“ حُسنا، عليءَ کي خوش ڏسندي چيو. ”امان! هيءَ ڪارڊ ڏسو، منهنجي دوست جي شاديءَ جو آهي…۽ توهان کي به ضرور هلڻو آ...
هُن جي هٿن ۾ پين ڪيڏي دير کان آهي، پنا اڳيان پيا اٿس. لکڻ جي ڪوشش ڪري ٿي، پر الائي ڇو ائين ٿو محسوس ٿئيس، ڄڻ لفظ پوپٽن جيان پنهنجا پرڙا ڦڙڪائي ڪيڏانهن پري تائين هليا ويا آهن، ۽ هوءَ بي وسيءَ مان انهن...
هوءَ پنهنجي خيالن کان تڏهن آجي ٿي جڏهن اياز هن جي ڀر ۾ اچي بيٺو. ”ڇو! ٻڌين ڪونه پئي ڇا؟ مان آهيان جو سڏي سڏي ٿڪجي پيو آهيان ۽ هڪ تون آهين جو مزي سان چانهن پئي پين!“ زينيءَ ڪجهه نه ڪڇندي فقط ٿڪل نيڻ کڻ...
صاحبان گهر ۾ جيئن گهڙي ته توبهن، توبهن ڪرڻ لڳي. ”مائي زمانو ته ڪهڙو بڇڙو اچي ٿيو آهي، مرڻ ته نه هئو ڄڻ ڪاڄ هو.“ هوءَ پنهنجي منهن ڳالهائڻ لڳي. ”ڇو! ڇا ٿيو؟“ زيبو، ماءُ جو آواز ٻڌي ڪمري کان ٻاهر نڪري...
هن سائيٽ کي موبائل يا ڪمپيوٽر تي ايپليڪيشن طور استعمال ڪريو: