نظر انداز ٿيل احساس
انھيءَ لکڻ مان تو کي ڇا ٿو ملي؟ لکڻ به ڪو ڪم آهي؟ ڪم اُهو ڪر جنھن سان ڪُجهه هڙ حاصل ته ٿئي. تو کي فن ۽ انھيءَ جي اهميت جو اندازو ڪونھي. هيءُ جيڪي مان ڪريان پيو هڪ ڏينھن ڏِس ته مُون کي ڪٿي ٿو پھچائي؟ ڏ...
بهترين تجربي لاءِ اپليڪيشن انسٽال ڪريو
انھيءَ لکڻ مان تو کي ڇا ٿو ملي؟ لکڻ به ڪو ڪم آهي؟ ڪم اُهو ڪر جنھن سان ڪُجهه هڙ حاصل ته ٿئي. تو کي فن ۽ انھيءَ جي اهميت جو اندازو ڪونھي. هيءُ جيڪي مان ڪريان پيو هڪ ڏينھن ڏِس ته مُون کي ڪٿي ٿو پھچائي؟ ڏ...
مان سٺو ڪھاڻيڪار آھيان؟ مان اگھاڙو ڪھاڻيڪار آھيان؟ مان ڪھاڻيءَ ۾ عورت کي ذليل ڪندو آھيان؟ ڇا مون کان پاڻ مرادو ڪجھھ لازوال ڪھاڻيون لکجي ويون آھن؟ يا منھنجيون ڪھاڻيون پنھنجي وقت سان پنھنجي فنا کي پھچي...
ڪارونجھر مٿان لڳاتار مانسون ھوائن جا گھيرا ھئا. مينھن ڪاريون واريون ڪيو پئي وٺو. رکي رکي اتر کان ٻڪرال چھبڪ جيان وٽ کائي چمڪاٽ ٿي ڪيا ۽ ڪارونجھر جي اتاھين چوٽين مٿان اوچتو مڇريل ڪوراڙ بلا جيان ڇارپ ڪر...
ھو تکو ڪونھ ھلي سگھندو ھو. ھن جي کاٻي ٽنگ يا تھ ڪچيءَ کان ڌڏ مان نڪتل ھئي، يا شايد چنڊ گرھڻ ھيس. پر مان پڪ سان چئي سگھان ٿو تھ ھن جي ٽنگ ۾ مڙئي ڪو ڦير ھو، جو سندس ھلڻ جي لوڏ مان پيو لکائيندو ھو. سدائي...
تڏھن مان تمام ننڍڙو ھوس. مون کي اڄ بھ چٽيءَ طرح ياد آھي، ھڪ ڏينھن منھنجي ماءُ ڏاڍي پريشان ھئي. مان صبح کان بکايل ھئس. اسان جي گھر جو سمورو راشن کٽي ويو ھو. صبح جو امان مون کي ھڪ پاروٿو مانيءَ جو ٽڪر ٻ...
ڪراچي وڃڻ لاءِ، ٽويوٽا جي پوئين سيٽ ملي وئي اٿس. سڄي ڄمار ۾ پھريون ڀيرو پنھنجي مرضيءَ جا دل گھريا ڪپڙا پاتا اٿائين ۽ سلائي بھ دزريءَ دل تي ڪئي اٿس. وڏي ڪالر سان ھلڪو نيرو بش ڪوٽ، اڇي ٽئٽران جي بيل باٽ...
سائين، تو ڳالھھ ڪئي، سمجھھ مري چڪو آھي، ڇڏاءِ منھنجي رقم. ڇڏاءِ!“ ”ميان، آئون ڪيئن سمجھان مري چڪو آھي، ڪيئن؟“ چڱو خان چڙي ٿو وڃي. ”ھيئن.“ ڀرام چپٽي ٿو وڄائي. ”واھ سائين واھ! اسان لکن جا ليکا ڪين ڪريون...
تار ڪڻ ڪڻ، نديءَ ڪنارو، پورنماس اڱڻ ۽ نشي ۾ ڍرڪيل رات. ڪارا ڪارا بادل، ڀنڀا ڀنڀا وار، وٽڙيل وٽڙيل روشني، اڍڙيل اڍڙيل ساھ، چمر جھمر ۾، چنڊ ٽٻيءَ ۾، ارھ جو تجلو، آڳ بدن ۾. ڇنن..... ڇنن...... ڇم..... ڇم....
ڳالھھ ٿا ڪن تھ اڄ کان سوين سال اڳي، ھن ٿويءَ تي سون ولات نالي ھڪ وڏو سکيو ڀاڳ ڀريو ملڪ آباد ھو. ان مان ڪئين نديون وھنديون ھيون، جن مان سڀ کان وڏي نديءَ جو نالو سوشوما ھو. اھا ندي ٻارھوئي اتانھن پھاڙن...
دبئي نھ ويندي بھ ھو ڄڻ دبئي مان موٽي آيو آھي. ”اھڙا ڪئين پاسپورٽ ۽ ٽڪيٽون آيون ۽ ويون.“ ھو ڪروڌ ۾ اچي سوچي ٿو: ”نيٺ ھي مينو جي ٻچي مون کي سمجھي ڇا ٿي؟ پيار... منھنجي اندر ۾ لاڪس جيڪا پيڙا ۽ پرارٿنا آ...
هن سائيٽ کي موبائل يا ڪمپيوٽر تي ايپليڪيشن طور استعمال ڪريو: