ڪهاڻيون
برسات کانپوءِ
هن کي برسات سٺي لڳندي هئي، انهي ڪري هوءَ هر وقت آسمان جي اکين مان ڦڙين جي وسڻ جو انتظار ڪندي هئي ۽ پنهنجي ڪمري جي دريءَ وٽ بيهي آسمان جي جهولي مان ڪرندڙ بوندن کي ڏسندي هئي. جيڪي زمين کي آلو ڪنديون، ان...
وڃايل ڪهاڻي
هن کي ڪتابن سان ڪافي دلچسپي هئي، انهيءَ ڪري گهر جي لائبريري ۾ کوڙ سارا ڪتاب رکيل هئا. جن مان ڪافي ته هوءَ پڙهي چڪي هئي ۽ ڪجهه ڪتاب اڃا تائين پنهنجو وارو اچڻ جو انتظار ڪري رهيا هئا. ڪتابن کانسواءِ هن ج...
ندي جو نوحو
شام ٿي چڪي هئي،سڄي شهر تي سُرمئي رنگ جي چادر ويڙهجي وئي هئي. اهو رنگ ڄڻ ته هر وجود کي اداس ڪري ڇڏيندو هو. اُهي ٻئي نديءَ ڪناري ويٺل هئا. نديءَ ڇا هئي ڄڻ ته ڪنهن صحرا جو ڏيک هو،ورهيه ٿيا درياهه جو پيٽ...
هڪ شهر جو قصو
اڄ هن جي واپسي هئي. ڇو ته هو جنهن ڪم سان شهر آيو هو اهو پورو ٿي ويو هو. انهيءَ ڪري هن اڄ نڪرڻ جو فيصلو ڪيو. جنهن وقت هو تيار ٿي رهيو هو انهيءَ وقت گهڙي جا ڪانٽا پوري هڪ تي بيٺل هئا. انهيءَ کان اڳ جو ه...
پٿرايل پيار
اُهي ٻئي فيڪلٽيءَ مان نڪري هاسٽل ڏانهن وڌڻ لڳا. انهيءَ مهل هوا ڪافي تيز هئي، جنهن پوري شهر کي پنهنجين ٻانهن ۾ ٻکي ڇڏيو هو. ڪنهن مهل هوا جو ڪو تيز جهوٽو شبانه جي رئي کي سندس وارن تان سرڪائيندو پئي ويو...
• پرويز جو فن
سنڌ ۾ سنڌي اديبن ۽ فنڪارن سان منهنجي ڏاڍي گهاٽي دوستي رهي آهي. مون وٽ ننڍي وڏي، مشهور يا غير مشهور، مُهان يا غير مُهان جو سنڌو رهيو ئي ناهي. مان نوجوان ۽ نوآموز شاعرن ۽ اديبن سان به پنهنجي عمر ۽ ادبي...
• هر عڪس ۾ ملندو سانءِ
موڪرو چهرو، وڏيون اکيون، پورو پنو قد، مٿي ۾ مٺو تيل پيل ۽ ڦڻي ڏنل، ۽ اکين ۾ سُرمو. علي محمد پرويز سنڌ جي عام ڳوٺاڻي سونهن جو نمونو آهي. هُو اُن دؤر جي گهرن جي چئيوان Duty full ڇوڪرن جهڙو سدورو لڳندو ه...